Wiele nazw ulic Saskiej Kępy pochodzi od nazw państw i miast (ulica Francuska, ulica Paryska, ulica Rzymska, ulica Rumuńska, ulica Londyńska, ulica Katowicka, ulica Irlandzka, ulica Kubańska, ulica Meksykańska, ulica Zakopiańska). Pochodzenie innych ma swoje korzenie w historii (ulica Dąbrówki – nazwa została nadana na cześć Dobrawy, żony Mieszka I; ulica Wandy, ulica Królowej Aldony). Są również nazwy, które zostały nadane, aby oddać cześć wielkim ludziom (ulica Nobla, plac Jerzego Waszyngtona) lub w celu upamiętnienia jakiegoś wydarzenia historycznego (ulica Wersalska – upamiętniająca Traktat Wersalski).
Przy ulicy Bajońskiej stoi wieża przypominająca średniowieczną warownię, która ma bardzo ciekawą historię. Wybudował ją pod koniec lat 60. Bohdan Węgler. Brał on udział w kampanii wrześniowej oraz Powstaniu Warszawskim. Może stąd jego marzenie o posiadaniu własnego kasztelu. Wybudował dom w kształcie niewielkiego zamku i gromadził tam militaria. Przy tej samej ulicy, w nowoczesnym domu zaprojektowanym w latach trzydziestych przez Maksymiliana Goldberga i Hipolita Rutkowskiego, mieszkał gen. Tadeusz Kutrzeba, komendant Wyższej Szkoły Wojennej.
Na uwagę z pewnością zasługuje tu dom stojący przy ulicy Berezyńskiej 16. Jest on cały podziurawiony pociskami artyleryjskimi, które są pozostałością po ostrzeliwaniu budynku w 1939 roku.
Ciekawym obiektem jest tu Zakład Wodociągu Praskiego. Jest połączony podziemnym korytarzem ze stojącą na środku Wisły studnią zwaną Grubą Kaśką.
To właśnie przy tej ulicy, w domu numer 26, mieszkała Agnieszka Osiecka.
Bardzo ciekawe jest tu pochodzenie nazwy ulicy- imię to nosiła żona Mieszka I, matka Bolesława Chrobrego. Przy tej ulicy mieszkał również niegdyś Stefan Wiechecki – felietonista i pisarz.
Jest główną ulicą Saskiej Kępy. Ciągnie się od Ronda Waszyngtona do ulicy Zwycięzców i placu Przymierza. Nazwa została nadana ku czci sojuszu polsko – francuskiego, zawartego w dwudziestoleciu międzywojennym. W momencie powstania (1925 rok) nie było na niej właściwie nic. Rozbudowana została w latach 20. i 30. Teraz można nawet pokusić się o stwierdzenie, że przypomina jedną z małych, paryskich alejek- jest tam bardzo dużo pięknych domów, sklepów oraz kawiarni; od niej również odchodzą małe, spacerowe uliczki. Jednym z najbardziej znanych miejsc usytuowanych przy tej ulicy jest stylizowana na głęboki PRL kawiarnia Sax, niegdyś bardzo często odwiedzana przez Agnieszkę Osiecką (poetka ta mieszkała również na Saskiej Kępie). Przy Francuskiej 37, w dość niefortunnie rozbudowanej przedwojennej wilii, mieści się ambasada Portugalii, którą również warto zobaczyć. Na rogu ulicy Francuskiej oraz Zwycięzców na uwagę zasługuje willa rodziny Łepkowskich. Łączy ona luksus z awangardą. Zaprojektowana została przez Lucjana Korngolda oraz Piotra Marię Lubińskiego.
Nazwa pochodzi od polskiego miasta Katowice. Charakteryzuje się specyficznym stylem architektonicznym międzywojennej awangardy. Po wojnie odnawiano tu budynki. Znakiem tej odbudowy były umieszczane na poszczególnych budynkach tzw. gmerki- znaki Biura Odbudowy Stolicy. Po wojnie zaczęto budować tu ażurowe murki z cegły, które zastępowały wcześniejsze ogrodzenia willi. Postawiono tu również gro rzeźb. Na rogu ulicy Katowickiej oraz Obrońców stoi geometryczna willa Brzezińskich. Warty obejrzenia jest również przypominający okręt dom rodziny Lachertów. Na rogu ulicy Katowickiej i Zwycięzców znajduje się budynek Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Prusa, przed którym stoi pomnik tegoż poety wykonany przez Stanisława Sikorę.
Przy tej ulicy mieści się znana Galeria Sztuk Pięknych, której nazwa pochodzi od jej właścicielki- Doroty van Vugt. Można tam podziwiać sztukę współczesną- malarstwo, fotografię oraz rzeźbę.
Jest przedłużeniem ulicy Francuskiej. Ulica ta jest wyjątkowa z tego względu, że tabliczki na domach zawierają informację, iż powinien znajdować się tam plac Przymierza. Jednak nigdy on nie powstał. Na miejscu, gdzie rzekomo miał powstać, wybudowano dwa apartamentowce. Na uwagę zasługuje tu również Prawosławne Seminarium Duchowne, mieszczące się przy ulicy Paryskiej 27.
Zwane jest bramą Saskiej Kępy. Powstało przed pierwszą wojną światową, wraz z mostem Poniatowskiego. Początkowo było nazywane Placem Paryskim, później Placem Poniatowskiego. Południowa strona Ronda to dwa niewysokie, tworzące łuk bloki (wybudowane w latach 1960- 65). W jednych z nich mieści się pochodząca z 1989 roku, warta odwiedzenia, galeria Milano. Również w 1989 roku umieszczono na Rondzie popiersie Jerzego Waszyngtona. Charakterystycznym budynkiem jest tu również trzynastopiętrowy wieżowiec, który był pierwszym tak wysokim budynkiem na prawym brzegu Wisły. W pobliżu znajduje się także Stadion Dziesięciolecia.
Ciekawym obiektem jest tu stojąca przy ulicy Rzymskiej 13 klasyczna willa Zalewskich. Zaprojektowana została ona przez Bohdana Pniewskiego, wybudowana w 1930 roku. Wrażenie również robił modernistyczny ogród. Obiekt ten został niestety zniszczony podczas wojny. Został odbudowany w latach osiemdziesiątych, jednak nie udało się przywrócić pierwotnego kształtu ani, budynku, ani ogrodu.
Jej nazwa pochodzi od nazwy dzielnicy. Mieszkał przy niej pierwszy sekretarz PZPR, Władysław Gomułka.
Pełna nazwa tego parku to: Park Skaryszewski imienia Ignacego Paderewskiego. Nazwę taką nadano mu w 1929 roku, jeszcze za życia patrona.
Mieści się niedaleko Ronda Waszyngtona i obejmuje niemalże 58 hektarów. Został założony w latach 1905 – 1922, a jego twórcą był dyrektor ogrodów miejskich – Franciszek Szanior. Jest połączeniem wczesnego modernizmu z ogrodową secesją.
Znajdują się tam dwa stawy oraz Jeziorko Kamionkowskie, pomniki: popiersie Ignacego Paderewskiego oraz rzeźby pochodzące z okresu międzywojennego: Kąpiąca się, Tancerka, Rytm oraz Faun i wiele innych.
Jest to jedno z ulubionych miejsc mieszkańców Saskiej Kępy. Można tam spotkać wiele ciekawych pomników, rozgościć się w miłej kawiarence „Misianka” lub po prostu wypoczywać wśród zielonych traw i drzew. A dla amatorów sportów park proponuje korty tenisowe oraz kąpielisko. Można również odwiedzić klub sportowy RKS Drukarz.
Park może się pochwalić 280 gatunkami drzew oraz krzewów oraz dosyć nową częścią, zaprojektowaną przez Leona Danielewicza, z ogrodami różanymi i daliowymi.
Kolorowe alejki, romantyczne mostki, kwieciste polany i zielone dywany traw- cóż można chcieć więcej. Dlatego Park Skaryszewski jest tak chętnie odwiedzanym miejscem zarówno przez młodzież, jak i przez ludzi starszych szukających odpoczynku.
Jedna z trzech „patriotycznych” ulic Saskiej Kępy. Przy tej ulicy stoi, opatrzony numerem 37, drewniany, stuletni dom, uznawany za najstarszy na Saskiej Kępie. Nie jest jednak stuprocentowym oryginałem, gdyż przechodził wiele rekonstrukcji. Przy tej ulicy mieszkał również malarz Jan Cybis.
Jedna z trzech „patriotycznych” ulic Saskiej Kępy. W domu przy tej ulicy, pod numerem 39, mieszkał kompozytor Witold Lutosławski.